Onhandelbaar kind? Zo krijg je een lief kind in de plaats!

Gepubliceerd in Bewust Leven, Opvoeden / 31 juli 2018
Disclaimer: deze post kan affiliate links bevatten, meer info.


Herken je het gevoel dat je als mama niks kan goed doen bij je kind? Wat je ook probeert, je kind blijft stout, zeurderig, klagen, zagen, streken uithalen of is ronduit een onhandelbaar kind?

Ik heb dé oplossing, getest door meerdere mama’s en onfeilbaar.

Je onhandelbaar kind wil je iets vertellen.

Als jij je zin niet krijgt, ga je dan braafjes wachten tot je je zin wel krijgt?

Misschien de eerste keer wel. En daarna?

Als jij niet krijgt wat je wil, en de keer daarna ook niet, en daarna ook niet – kom jij dan in opstand?

Ik wél.

Dit doet je kind ook.

Peuters en kleuters (en oudere kinderen ook vaak) hebben niet de woorden om te omschrijven wat ze willen. Een ding dat ze te kort komen, ja, dat kunnen ze meestal wel. Maar een gevoel dat ze missen, dat kunnen ze amper of niet onder woorden brengen.

En laat nu net dàt zijn, dat je kind je wil laten weten.

Je kind, hoe klein ook, wil je vertellen dat ze een gevoel missen. En dat kan sterk variëren per kind, zelfs binnen een gezin.

Welke emoties, gevoelens zijn belangrijk voor kinderen (en voor mama’s en iedereen)?

  • Gehoord worden
  • Gezien worden
  • Tijd krijgen
  • Affectie (knuffelen, samen spelen, elkaar aanraken, schouderklopje)
  • Hun mening mogen uiten
  • Samen beslissingen nemen
  • en zoveel meer

 

Als mijn dochter zich genegeerd voelt, dan komt ze eerst ‘lastig’ doen, om daarna het hele huis op stelten te zetten. Voorheen was ze af en toe een compleet onhandelbaar kind, inclusief huilbuien, driftbuien, bijten, slaan en brullen.

Dat lastige gedrag is een teken dat zij iets mist. Ze mist aandacht, ze wil gezien worden, ze wil dat ik haar opmerk. En als ik dat niet automatisch doe, dan zorgt ze er wel voor dat ik haar aandacht geef.

Ze wordt een lastig, stout, zeurderig kind, waar ik mijn handen mee vol heb.

Herkenbaar?

Heb jij een onhandelbaar kind? Ik veranderde het stoute gedrag van mijn kind, door simpelweg meer aandacht te geven. En dat kan jij ook.

Positieve aandacht geven

Ik schreef er al zo vaak over. Je kind wil aandacht. En het liefst positieve aandacht.

Wees proactief en geef aandacht voordat je kind er om hoeft te vragen. Zie je kind staan, hoor je kind als ze iets zegt en geef affectie, zonder dat je kind er om hoeft te vragen.

Train jezelf om elk kwartier dat je bij je kinderen bent, minstens 1 compliment aan hen geeft. Zeg dat ze goed bezig zijn, dat je het waardeert dat ze je even rustig laten koken. Zeg het dat ze goed opruimen, benadruk het positieve.

Knuffelen!

Ondertussen hebben we in ons gezin een nieuwe regel (en wat is die effectief!!).

Als we opstaan geven we elkaar 1 voor 1 een warme, gemeende knuffel en zeggen we tegen elkaar: ‘Ik zie je graag’. Soms volgt er een groepsknuffel.

’s Middags geven we elkaar weer een knuffel, en voor het slapengaan, knuffelen we er nogmaals op los.

’s Avonds geef ik ook elk kind 10 minuten ongestoorde mama tijd in hun kamer. Ze mogen dan over alles praten, alle vragen stellen, knuffelen of niks doen. Dat is wanneer zij kiezen wat we doen, en ik ga er gewoon in mee.

Mijn jongste is een knuffelkonijn, maar mijn oudste vond het eerst maar raar. 1 dag later is ze even enthousiast als haar zus en doet ze mij er aan herinneren wanneer het knuffeltijd is.

Ik knuffel mijn kinderen, ongeacht in welke handelbare of onhandelbare staat ze verkeren. Stout of braaf? Maakt niet uit, ze krijgen hun knuffel, altijd en overal.

En een onhandelbaar kind heeft veel nood aan knuffels. Ook al vind je dat je je kind daardoor beloond, ondanks dat je liever zou straffen. Probeer het toch maar.

Wat heb je te verliezen?

Besluit

Mijn kinderen zijn nog kleuters en houden van knuffels. Mijn man houdt niet van knuffels, maar ook hij moet meedoen. En weet je, we fleuren er allemaal van op en we genieten er ook van.

Het is een fysieke manier om te zeggen: ‘Ik zie je staan’.

Met woorden zeggen we: ‘Ik zie je graag’.

En door even onze tijd vrij te maken voor de knuffels zeggen we: ‘Je bent mijn tijd waard’.

Daarnaast doe ik mijn uiterste best om elk kwartier iets positief te zeggen tegen en over mijn kinderen. Ik geef hen complimenten.

Dit is wat kinderen nodig hebben. Ze willen dat we hen zien staan, dat we aandacht hebben voor hen en dat we onze tijd voor hen vrijmaken, ongeacht hoe druk we bezig zijn.

Onze kinderen leren ons dat we onszelf niet mogen vergeten. Dat het oké is om even stil te staan bij wat je hebt en bij wat goed is in je leven.

Mijn kind leert mij dat ik af en toe gewoon moet genieten, een pauze nemen, relaxen. En na een knuffel, voel je je opgelucht. Je kan stress loslaten.

Door meer te knuffelen (op ‘verplichte’ momenten, maar ook spontaan tussendoor) zijn mijn kinderen rustiger geworden. Ze zeuren minder, zijn instant bravere kindjes geworden en ze helpen mij graag.

Mijn kinderen zijn bijna engeltjes geworden, alleen maar omdat ik hen zie staan.

Is dat niet speciaal?

Wat heb je te verliezen? Ga nu naar je kind en geef ze een knuffel, ongeacht hun leeftijd.

 

Deel je ervaring hieronder, zodat meer ouders geïnspireerd worden om meer te knuffelen! Of deel ‘m op sociale media.

 

Lees verder:

 

DOWNLOAD DE TAKENKAARTEN HIER

Wij houden niet van spam! Niet tevreden? Schrijf je uit. Powered by ConvertKit

Geef een reactie