Spiegelend gedrag van je kinderen – in de praktijk

Gepubliceerd in Bewust Leven, Opvoeden / 24 maart 2018
Disclaimer: deze post kan affiliate links bevatten, meer info.


Dit artikel met praktische voorbeelden is een aanvulling op het eerder verschenen: Wat als je kind je spiegel is? Als je moeite hebt met te doorzien wat je kind je nu precies spiegelt, dan is dit een mooi begin. Durf voorbij je eigen pijnpunten te kijken, durf je eigen blinde vlekken te onderzoeken, want dat is waar je kind je toe uitnodigt.

Je kind spiegelt jouw pijnpunten, jouw oud trauma en je ver vergeten negatieve ervaringen. Als je iets in je onderbewuste opslaat, dan zal je kind dat weer naar boven halen, als de tijd rijp is.

De eerste signalen van je kind naar jou toe zijn subtiel. Ze vragen lief of je iets dat je beperkt, meer aandacht wil geven.

Als je dat niet doet, komen ze met hun gedrag zeuren, het valt meer op.

En als je dan nog niet je eigen gedrag aanpast, dan gaat het hek van de dam en krijg je een onhandelbaar kind.

Tot dat je beseft en inziet dat je kind jou alleen maar wil helpen.

Spiegelend gedrag van je kinderen: Woede aanvallen. Wat vertelt een woede aanval van je kind je over jezelf, en wat kan je er aan doen?

Hoe spiegelt een kind jou, en wat wil het gedrag zeggen?

Deze voorbeelden zijn situaties die ik opzocht om zelf inzicht te kunnen krijgen in het gedrag van mijn kinderen. Een deel ervan zijn situaties die nu spelen, de ene situatie is meer prominent dan andere. En het valt allemaal samen met dingen die nu in mijn leven spelen.

Ik probeer zo goed mogelijk een beeld te scheppen van mijn kind, en wat zij naar mij spiegelt.

Voor jou kan dat gedrag ook iets anders spiegelen, iedereen is anders. Wat voor mij geldt, hoeft niet exact voor jou ook te gelden. Gebruik dit als leidraad en een houvast om mee te starten.

Naarmate je meer inzicht krijgt, zal het ook eenvoudiger worden om het gedrag correct te erkennen.

Opgelet: Een kind heeft 2 ouders, of die ouders nu nog samen zijn of niet, dat maakt niet uit. Het kind spiegelt beide ouders. Bekijk of het gedrag betrekking heeft op jezelf en werk eraan. Heb je alles rond dat thema uitgeklaard, en het gedrag stopt niet (het moet wel geminderd zijn), dan kan het zijn dat je kind OOK je (ex-)partner spiegelt.

Dat wil niet zeggen dat je de schuld in de schoenen van de andere ouder kan stoppen. Eerst naar jezelf kijken, alles uitklaren en dan het gedrag opnieuw beoordelen (bijvoorbeeld kijken hoe je kind zich gedraagt met en zonder je (ex-)partner erbij).

Wat gebeurt er als je de spiegel erkent?

Veel.

Kijk, zolang jij je gedrag niet herkent en erkent, blijft je kind je liefdevol irriteren met jouw pijnpunt. Tot op een bepaald punt dat jij het onhoudbaar vind. En zelfs dan blijft je kind je liefdevol irriteren.

Als jij erkent wat je kind je onbewust probeert te vertellen, dan kan je kind stoppen met jou te spiegelen. Er komt meer vrede in huis.

Dat wil niet zeggen dat je kind niets meer gaat spiegelen, het blijft gewoon doorgaan. Het voordeel is dat je nu weet dat je kind je iets duidelijk wil maken, waardoor je het gedrag sneller kan stoppen.

Dus als jij dat ene gedrag erkent, aan jezelf werkt om dat pijnpunt te verwerken, dan gaat je kind minderen in dat gedrag. Zonder dat je dat tegen je kind hoeft te zeggen, het zal gewoon stilaan afnemen of meteen stoppen.

Daarna spiegelt je kind het volgende pijnpunt dat je mag aanpakken, op een subtiele manier tot je het oppikt. Stop je je kop in het zand, dan gaat je kind je weer gaan irriteren.

Jij bent ook een spiegel voor je ouders

Jij bent ook een kind van iemand. Of het nu je biologische, geadopteerde of stiefouders zijn, je spiegelt ze.

En daar kan je nu eens niets tegen inbrengen, net zoals jouw kind er ook niet aan kan doen. Het is aan je ouders om hun gedrag onder de loep te nemen, zodat jij hen niet meer hoeft te spiegelen.

Overigens is het ook zo (merk ik nu) dat als jouw pijnpunten het resultaat zijn van gedrag van 1 van je ouders, dat je de cirkel kan doorbreken door dat gedrag te doorbreken. Vaak is zo’n gedrag familiekarma dat steeds opnieuw wordt doorgegeven tot iemand het eindelijk begrijpt. Hey, misschien kan jij het wel doorbreken en je kinderen wat meer vrijheid geven?

Praktische voorbeelden van spiegelend gedrag

Ik heb 2 dochters en beiden hebben een totaal verschillend karakter.

De jongste (3) is een introvert, vind alles goed, is gemakkelijk in de omgang en zet zichzelf op de tweede plaats. Een ruzie gaat ze uit de weg door toe te geven, haar speelgoedje af te geven of mee te doen met de wensen van een ander. Ze cijfert zich een stuk weg. Ze is ook mevrouw Viesneus en is héél kieskeurig met eten.

Mijn oudste (4) is (thuis) een bullebak die altijd haar zin wil hebben. En daarvoor gaat ze over lijken (figuurlijk dan toch). Ze is tempramentvol, zit vol woede, panikeert als ze een fout maakt en luistert totaal niet naar wat ik zeg. Ze ruimt niet op, en wil enkel haar ding doen. Op goede momenten is ze een engeltje en kan ze prachtig tekenen, knutselen en samen spelen. Als het haar (of mij) tegen zit, dan ontploft ze uit het niets.

Beide kinderen spiegelen mij. De een op een wat nadrukkelijkere manier dan de andere. Het is niet omdat mijn jongste het ideale kind is, dat zij mij niet spiegelt. Zij legt nog steeds mijn pijnpunten bloot, en die zijn vaak het pijnlijkst.

Mijn jongste engeltje, wat spiegelt zij mij?

Vaak hoor ik dat mijn jongste het ideale kind is. Ze is lief, speelt mooi samen en is uiterst creatief. Ze maakt zeer zelden ruzie en komt op voor haar zus.

Maar laat je niet verleiden om te denken dat ze mij niet spiegelt, ze spiegelt mij heel goed. Zij is er in geslaagd om 1 deel van mijn karakter te spiegelen. Mijn oudste spiegelt het andere deel van mijn karakter. En samen zijn ze een mini-mij.

Mijn jongste is lief, maakt geen ruzie en komt eigenlijk niet openlijk uit voor haar mening. Ze laat over zich heen lopen.

Schuldig! Ik laat over me heen lopen, ik ga discussies uit de weg die niets bijdragen, ik geef veel vaker toe dan ik wil. Ik kan geen nee zeggen. (Dit is trouwens iets van in mijn jeugd en mag ik beschouwen als familie karma.)

Wat kan ik doen?

Opkomen voor mezelf door meer nee te zeggen. Ik kan oefenen door in plaats van meteen ja te zeggen, eerst te zeggen: ‘Ik ga daar even over nadenken’ of ‘Ik kijk of het in mijn agenda past’. Dat is altijd fijner dan meteen nee te zeggen. Meteen nee zeggen is voor mij een te grote stap.

Resultaat: Mijn kind zegt vaker nee. (2 dagen heeft het geduurd voor ik het doorhad dat ze ‘nee’ zei tegen haar zus) Voor mij een overwinning, vind je niet? Of ze het ook op school durft, is nog af te wachten. Ik blijf werken aan mijn ‘nee’ zeggen.

Spiegelend gedrag van je kinderen: Woede aanvallen. Wat vertelt een kieskeurige eter je over jezelf, en wat kan je er aan doen? Bewust opvoeden start bij jezelf.

Mijn jongste is Mevrouw Viesneus en weigert resoluut groenten (en fruit) te eten.

Behalve boterhammen met choco, kan je haar met weinig plezieren. En wat hebben veel ouders toch een last van kieskeurige eters. (Mijn oudste eet overigens weer zonder problemen.)

Voeding staat voor gedachten. Dus als mijn kind weinig eet, kieskeurig eet, een eetstoornis heeft of intoleranties/allergieën heeft, dan heeft dat betrekking op MIJN gedachten. Met welke gedachten ondervoed of vergiftig ik mezelf?

Wat kan ik doen?

Ten eerste moet ik mijn gedachten onderzoeken. Heb ik veel negatieve gedachten (vergiftig ik mezelf – intolerantie/allergie), heb ik zeer beperkte gedachten (mijn kind eet zeer beperkt, kleine porties) of heb ik veel gedachten, maar schenk ik maar aandacht aan een zeer beperkt aantal (kieskeurige eter / bijvoorbeeld geloofsovertuiging, iets dat je wordt aangepraat).

Wat ook kan is dat je een overvloed aan gedachten hebt, en niet weet wat je eerst moet doen. Dat kan resulteren in een kind dat niet kan stoppen met eten, altijd maar honger heeft. Leer jezelf te focussen.

Als ik mijn gedachten onderzoek, dan merk ik dat ik veel negatieve gedachten heb (had). Ik beperk mijn gedachten ook sterk (dagdromen is nooit getolereerd in mijn familie). Het is dus aangepraat gedrag dat ik heb aangenomen. Dagdromen is super oké overigens, het is een vorm van meditatie en kan je geweldige ideeën geven. Wie dagdromen veroordeelt, tja, die moet het zelf maar eens proberen.

Resultaat: Ik let heel goed op mijn gedachten en ik zorg ervoor dat ze zo positief mogelijk zijn. Betrap ik mezelf op negatieve gedachten dan is dat oké en zet ik ze om in iets positief. Ik laat ook veel meer gedachten toe, ik onderzoek nieuwe gedachten en kijk wat het mij kan brengen.

Mijn jongste eet sinds kort weer fruit (wat een overwinning was dat!!!). Groenten zijn nog steeds een big no-no voor haar, maar hey, fruit is een begin! Dat wil ook zeggen dat ik best nog veel werk heb aan het toelaten van nieuwe gedachten en veel mag dagdromen (net zoals ik vroeger heel veel deed). (lees ook: Positief denken, hoe doe je dat?)

Dit is overigens ook een voorbeeld van familiekarma, iets dat in onze familie nogal sterk wordt doorgegeven. Doordat je aan jezelf werkt, kan je de cirkel doorbreken en geef je het niet meer door.

Mijn oudste at op een bepaald moment ook niks meer, tot ik aan mezelf begon te werken. Dit is een voorbeeld van samenwerking van meerdere kinderen om jou een ZEER BELANGRIJK pijnpunt te laten zien. Want als 1 kind het je niet kan duidelijk maken, dan springen de anderen haar te hulp.

Wat spiegelt mijn oudste?

Mijn oudste is een ander paar mouwen. Daar waar mijn jongste wel een engeltje lijkt, is mijn oudste het tegenovergestelde. Zij weerspiegelt mijn vurige, gepassioneerde en eerlijke ik. En dat doet ze op door zeer duidelijk, in-your-face, gedrag.

Je kan er niet omheen, ze is er en laat van zich horen. Ze is luid en ze zal zorgen dat ik het gehoord heb. Maar zelf luisteren, nee dank u, daar doet ze niet aan mee.

Ze is een typisch voorbeeld van ‘grote mond, klein hartje’. Toch als ze bij mij is.

Mijn oudste heeft woede aanvallen.

Woede aanvallen zijn een spiegel de woede die jij in je draagt. Op wie ben je kwaad, wie haat je, wat haat je, welk onrecht is je aangedaan?

Het kan wijzen op alle dingen die jij diep in jezelf verborgen hebt, dingen die je pijn doen. Je kind valt je bij wijze aan met JOUW pijn. Als je kind een woede aanval heeft, let eens op je gedrag. Wat ben je aan het doen, waaraan was je aan het denken?

Durf jij je woede te tonen als jij in het nauw gedreven wordt? Durf jij je mening te geven als jij niet akkoord bent?

Op zo’n moment helpt het enorm om je kind te knuffelen en niet te straffen voor zijn gedrag.

Wat kan ik doen? 

Ten eerste leer ik opkomen voor mijn mening. Ik leer in mijn kracht te gaan staan, zodat anderen mijn niet meer opzettelijk kunnen raken met hun vooroordelen en wat dan nog. Ik wapen mij ertegen.

En ik zorg er ook voor dat ik mijn herinneringen onder de loep neem. Wat triggert een woede aanval bij mijn kind? Wat kwam in mijn gedachten op, waar was ik boos om?

Ik leer om alles te relativeren, mijn gedachten te focussen en om positiever alles te benaderen.

Resultaat:  Mijn kind is véél kalmer geworden. Als in, heel veel kalmer. De woede aanvallen die ze nu nog heeft (laten we zeggen dat het 80% vermindert is), zijn deels het gevolg van mijn gedachten én deels het gevolg van het feit dat ze een kind is. Kinderen mogen ook boos zijn hé! Ze mogen hun mening hebben, ze hoeven die boosheid niet weg te steken.

Leer je kind dat het oké is om zijn emoties te tonen. Dat het oké is om boos te zijn om iets. Dat wil niet zeggen dat je kind anderen hoeft pijn te doen, ze kunnen die boosheid proberen te verwoorden en hem zo oplossen.

Mijn boosheid is vooral het gevolg van te weinig communiceren over wat ik wil. Ik laat over me heen lopen (ja, dat spiegelde mijn jongste ook al). Dus door meer nee te zeggen, en uit te komen voor mijn mening, zijn beide kinderen veel veranderd.

Spiegelend gedrag van je kinderen: Woede aanvallen. Wat vertelt een woede aanval van je kind je over jezelf, en wat kan je er aan doen?

Mijn kind durft niks nieuws te doen.

Mijn kind heeft hulp nodig om iets nieuws te proberen. Al is het fietsen, zwemmen, een nieuwe groente proberen, ergens af springen… Maar ook ergens al eerste binnenstappen, alleen spelen in de speeltuin,… Als ik haar niet motiveer en help, dan doet ze het niet.

En dwingen helpt niet, integendeel.

Wat kan ik doen? 

Ik ben bang om nieuwe dingen te proberen. Ik ben zoooo schuldig! Lol.

Kijk, ik durf geen mensen aanspreken voor een gesprek, ik durfde niet te bellen, durf niets te doen waar ik bij veroordeeld kan worden, ik durf geen nieuwe hobby te nemen als er mensen bij betrokken zijn en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Online lukt het wel, de afstand tussen mensen is groter en beter overbrugbaar, maar ook hier had ik het moeilijk mee.

Deze angst is zeer nauw verbonden de afwijzing die ik in mijn jeugd heb gehad, op heel veel vlakken. Als ik iets nieuws wou doen (dat mijn ouders niet kenden), dan werd dat veroordeeld door mijn ouders. Als ik nieuwe ideeën had (ten gevolge van dagdromen) werden die ideeën met de grond gelijk gemaakt. En dus durf ik geen nieuwe dingen doen, uit angst om psychologisch afgemaakt te worden. Ja, zo erg is het. Dit is een zeer moeilijk pijnpunt dat mijn hele leven al domineert.

Het is nog steeds erg, maar ik werk er aan. Ik heb me een nieuw motto eigen gemaakt dat heel erg helpt: “Wat een ander van je denkt, gaat je niks aan.”

Resultaat:  Dit is een proces van lange adem. Naarmate ik me meer en meer over mijn angst zet, zie ik dat mijn dochter onafhankelijker wordt. Ze durft in de klas het woord te nemen, ze durft naar iemand toestappen en vragen of ze mee mag spelen enzoverder.

Als er 1 pijnpunt is waar ik het moeilijk mee heb dat mijn kind dit moet spiegelen, dan is het dit wel.

 

Nog meer praktische voorbeelden nodig? Klik hier!

Lees verder:

Boeken om te lezen:

In 10 Dagen Bewuster Leven

Schrijf je in voor de gratis email cursus: In 10 Dagen Bewuster Leven. Leer hoe je positiever denkt, hoe je je angsten voorbij gaat en hoe je vol zelfvertrouwen de dag kan beginnen.

Wij houden niet van spam! Niet tevreden? Schrijf je uit. Powered by ConvertKit

Geef een reactie